مروری بر تاریخچه فرش و قالی ایران ، در هر جامعه ای، شغل و حرفه ای نماد هنر آن جامعه است. همان طور که قالی و قالی بافی در ایران نماد هنر ایرانی است. در فرهنگ عرب سفالگری این معنی را دارد و مظهر هنر آن ها در دوران قدیم بوده است.

به همین دلیل هنگام تسلط اعراب بر ایرانیان، حرفه قالی بافی و فرش بافی در ایران دچار رکود شد. تا زمانی که حکومت اموی و عباسی روی کار آمدند و به علت روحیه تجمل پرستی برای تزئین کاخ های خود، باعث رواج مجدد این حرفه شدند.


سال 416 هجری ترکان سلجوقی : 

 
با تسلط ترکان سلجوقی بر بخش هایی از خاک ایران و استقرار آن ها در آذربایجان و بخش های مرکزی غربی ایران، این هنر از آن ها تاثیر پذیرفت و این امر باعث ورود طرح های سلجوقی به هنر قالی بافی ایران شد.


تیمور لنگ : 


اوج کمال این هنر مربوط به زمان فرمانروایی تیمور لنگ بر ایران است. در این دوره نقش ها و طرح های فرش تغییر یافت. به جای طرح های هندسی در این دوره از طرح های دوار و منحنی استفاده شد. موتیف های گل و پیچک، حیوانات و ... نیز در طرح ها راه یافتند.


پس از تیموریان : 


پس از حکومت تیموریان تبریز به مرکز قالی بافی ایران تبدیل شد. در این شهر قالی های زیبایی بافته شد این دوره مربوط به حکومت سلسله های قر قویونلوها و آق قویونلو ها می باشد.


حکومت صفویان : 


شاهکارهایی که از این دوره به یادگار مانده است در موزه ها نگه داری می شوند. چرا که در این دوره قالی بافی به شغل حرفه ای و پر اهمیتی در کارگاه های شهری تبدیل شد که جایگزین قالی بافی روستایی شد. از این دوره حدود هزار و پانصد تخته قالی به یادگار مانده است. این دوره که به اوج شکوفایی و نوآوری و بلوغ قالی معروف است با ظهور فتنه افغان از بین رفت و عفول یافت.


حکومت قاجاریه : 


در اواخر دوران قاجاریه قالی بافی جان دوباره ای گرفت و شرکت های اروپایی زیادی برای سرمایه گذاری و تولید انبوه به ایران وارد شدند. فرش های نفیس کرمان، اراک، همدان، تبریز و مشهد به دستور همین شرکت ها در این دوران بافته شد.


سال 1314 شمسی : 


خلع ید از کمپانی شرق، ختیارات تولید و تجارت قالی ایران در این تاریخ به موسسه دولتی تازه تاسیس شده ای اعطا شد.